‘Veer’-kracht ook met de avondklok

En dan is het zomaar weer 21-01-2021 geweest, een datum waarop normaliter veel mensen zouden trouwen, er borrels met elkaar gedronken worden om 21.21 uur met het eerste slokje op precies 21 seconden over de 21e minuut…. Nu ben ik bezig om een ’Eigen verklaring avondklok’ te downloaden voor op mijn telefoon als ik na 21.00 uur voor mijn ‘werk’ op pad ben. Waarschijnlijk ben ik één van de weinigen die na 21.00 uur nog door Twente rijdt op weg naar families die in deze tijd ook zorg en aandacht nodig hebben – en gelukkig – nog ‘gewoon’ kunnen krijgen omdat ik absoluut niet werk vanachter een scherm.
 
Voor mij is persoonlijk contact, het delen van verhalen, het aanvoelen van stemmingen en het interpreteren van non-verbale communicatie een wezenlijk onderdeel van de manier waarop ik graag samen met families dát afscheid organiseer wat het meest past bij hen. En daarvoor is contact – natuurlijk vaak op 1,5 meter afstand – nodig. En ik merk dan het mensen goed doet, even ‘gewoon’ met elkaar – zonder tijdsdruk – kunnen praten en overleggen… hoe bizar is het dat dát nu zo bijzonder is? De afgelopen weken kwam ik vaak binnen bij families die – naast het enorme verdriet door een overlijden – behoorlijk terneergeslagen waren door het idee dat ‘er ook geen goede afscheidsbijeenkomst georganiseerd kan worden’….
En dan kom ik op het woord ‘veerkracht’… en de betekenis van samen in meerdere opzichten.
 
‘Veer’-kracht
Meestal probeer ik mensen – als ik net binnen ben en zij mij vol passie het verhaal vertellen wat er allemaal gebeurd is de afgelopen dagen en uren voorafgaand aan het overlijden – uit te laten praten. Maar als er veel ‘coronastress’ in zit breek ik in, en vraag ze heel even te stoppen. Want of het nou om en overlijden door corona of niet gaat, het verdriet gaat om het verlies van degene waar je zo van houdt toch? Als ik het verhaal even onderbreek en die vraag stel zie ik vaak dat ik er een enorme veerkracht ontstaat in het brein van degene(n) met wie ik in gesprek ben…je ziet als het ware het brein een ‘sprongetje’ maken, als of het uit alle aannames en veronderstellingen kan stappen en weer vrij is om mee te denken in mogelijkheden in plaats van vast te lopen in onmogelijkheden. Ik probeer met zachtheid – zoals die van een veertje kan zijn – het gekwetste hart en het wat gestreste brein te bereiken om samen op een andere manier om te gaan met dezelfde gegevens…dat vergt iets van iedereen wat maakt dat er samen weer kracht ontstaat om door te gaan. Vanuit dezelfde situatie alleen met een andere bestemming dan verwacht.
 
Veer-kracht pur sang…het maakt dat we – ondanks alle maatregelen – nog steeds maatwerk kunnen leveren als het gaat om het organiseren van een mooie, warm en troostrijk afscheid. Dat doe ik dan weer samen met mijn team waarvan ik ook meer vraag dan in ‘het oude normaal’. Maar we willen liever samen meer doen dan dat ik families moet teleurstellen. Meeveren met ‘het nieuwe normaal’ zou je kunnen zeggen. Concreet komt het erop neer dat het altijd goed is om uit te gaan van alle mogelijkheden, aan te geven wat je graag zou willen als je afscheid neemt van het leven of van elkaar en pas daarna gaan toetsen of dat allemaal nog mogelijk is. Vaak ontstaat er – na wat creatief denkwerk – iets wat past bij de wensen en voelt het niet meer als ‘opgelegd’ … En wat blijkt? De meeste families van wie ik nadien afscheid neemt zijn – echt waar – heel even vergeten dat we in een wereld met beperkingen leven.

Terugkomend op de avondklok…ik kan me voorstellen dat het voor mensen die eerder een avondklok kenden op een bepaalde manier bizarre  herinneringen opwekt. Gek genoeg lees je ook dat er in die bizarre tijd – met destijds vaak dichtgeplakte ramen – ook een soort ‘gezelligheid’ en ‘warmte’ ontstond. Misschien om dat zij destijds – net als wij nu – toch echt allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Jong, oud, ziek, gezond, in loondienst, zelfstandig…het maakt allemaal niets uit, de regels zijn voor iedereen ook al raken ze sommigen van ons meer dan een ander…en toch zijn we samen of moet ik zeggen zouden we een ‘samen’ moeten ervaren met elkaar ondanks alle gesommeerde afstands- en bezoekregelingen. Die ‘gezelligheid’ in bizarre tijden zie ik nu ook ontstaan als we in kleinere gezelschappen dan voorheen – we mogen nu tot maximaal 50 mensen uitnodigen – afscheidsbijeenkomsten organiseren.

“Hoeveel mensen zijn er vanuit de eerste lijn van uit jullie hart direct verbonden met jullie”? Dat is de vraag die ik stel als het gaat over ‘aantallen’. Vaak valt het even stil en komt er een getal met 1 cijfer…dat maakt dat het aantal van 50 niet eens zo heel ‘beperkend’ is mits je de mensen die ‘iets verder weg staan’ maar een goed alternatief biedt om toch – op afstand weliswaar – mee te kunnen leven. Dat kan natuurlijk, iedereen kent inmiddels het fenomeen ‘livestream’ en ook wij hebben onze techniek daarop ingesteld, vanuit iedere locatie – dus ook vanuit je eigen achtertuin – kunnen we een livestream bouwen en mensen van ver ‘toch dichtbij’ laten komen. Dat blijkt fijn en troostrijk te zijn…het naderhand kunnen praten over ‘de prachtige speech’ of ‘het mooie pianospel van een kleinkind’ is vele malen waardevoller als je het ook daadwerkelijk hebt kunnen meebeleven – ook al is dat op afstand. Het doet me denken aan een commercial van KPN ‘altijd dichtbij…’ dat is in ieder geval waar ik voor sta, met alle regelgeving in acht nemend ben ik dichterbij dan ooit…
 
Blijf gezond en veerkrachtig!
 
Karen