Bestemming bereikt: thuis!

Het waren best intensieve weken, de afgelopen weken waarin ik – tijdens een veel te lang uitgestelde vakantie – mezelf meerdere keren tegenkwam op weg naar mijn ‘home’ waar ik de vorige keer over vertelde. Het bleek niet zo best te zijn gesteld met mijn ‘home’. Er bleek zware roofbouw te zijn gepleegd op zowel het fysieke als emotionele deel van mijn wezen. Dat werd duidelijker naarmate het aantal gewandelde kilometers – met mijn viervoetige vriend Boekel trouw als altijd aan mijn zijde – toenam. De rust daalde neer en de onrust veerde op…variërend van biggelende tranen tot een ‘een piep’ in mijn oor. Ik was op weg maar waar naartoe? Mezelf weer ‘terugvinden’? Was ik mezelf dan kwijt? En zo ja was ben ik dan gebleven? Lastige vragen met zoveel verschillende antwoorden dat je daar vervolgens ook weer erg druk mee wordt om die allemaal te beantwoorden. Dus koos ik voor rust, wandelen – al dan niet vergezeld door een lieve vriend(in) die ik ook veel te lang niet gezien had – en een wekelijkse lichaamsmassage. Leek me voldoende en gelukkig bleek het dat ook te zijn. Want – en dat is het goed nieuws – ik ben weer daar waar mijn ‘bestemming’ ligt – terug bij mezelf én weer vol energie aan het werk, wetende dat die twee dingen heel dicht bij elkaar liggen. Wat een geluk dat ik in mijn leven gevonden heb waarvoor ik hier op deze aardkloot rondloop…mijn ‘bestemming’ was en blijft ‘uitvaartland’.

De afgelopen weken kwam ik erachter dat ik al 5 jaar rondloop in een bijzonder deel van dat land – want dát wilde ik natuurlijk, ‘anders dan anders’. Vooral geen ‘kraai’ zijn en ‘niets is te veel’, àls het er maar voor zorgt dat de mensen waarvoor ik mag werken àlles krijgen wat zij nodig hedden – en het liefst nog meer – om goed afscheid te kunnen nemen. Na 5 jaar kan en mag ik zeggen dat mijn bedrijf ‘staat’. Dat ik – samen met mijn team en alle families waarvoor we mochten werken – iets moois heb mogen toevoegen in dit bijzondere en soms bizarre ‘uitvaartland’.Onbegrensd en vol passie werkte ik keihard aan een stukje ‘ontginning’ van een zeer vruchtbaar stuk uitvaartland waar geen wet- of regelgeving of protocollen hoefden te zijn. Ik wilde ervoor zorgen dat de mensen die ‘voortbestaan’ na een groot verlies zich getroost voelden doordat ze goed afscheid konden nemen en er tijd, aandacht, zorg, warmte en liefde was in een vaak verdrietige periode. Dát is immers mijn missie!

Prachtig, mooi en heel troostrijk misschien maar ook intensief, onvoorspelbaar en tijd- en lijfrovend. Uiteindelijk moest – hoe voorspelbaar – mijn lijf aangeven dat het misschien toch wel handig zou zijn als ik eens naar mijn eigen grenzen zou gaan kijken. Eerst door zo nu en dan een ‘migraine-aanvalletje’ in te zetten – en toen ik daar gewoon doorheen bleef werken zwaarder geschut: ik hoorde een ‘piep’ in mijn oor…en toen moest ik wel luisteren, ik had geen keuze meer. Die ‘piep’ was wel een dingetje…”had je ergens anders naar geluisterd Karen?” vroeg mijn coach Anita die ik al jaren zo nu en dan in de arm neem (of zij mij eigenlijk) als het beeld weer wat vertroebeld is. Ik wist natuurlijk dat ze gelijk had, iets moest mij duidelijk maken dat er werk aan de winkel was en op een ander gebied dan binnen mijn bedrijf. En dan wordt er ineens voor je gezorgd, het universum zorgt zo goed voor je als je het maar zo kunt en wilt zien. Soms voelt het helemáál niet als ‘goede zorg’ maar dat is het echt wel.

Zo bood collega Joop Weeink vrijwel onmiddellijk aan om mijn telefoon over te nemen “omdat het aanzetten van een voicemail niets voor jou is, Karen” en dat is ook zo. Ik voelde wel dat ik even tot rust wilde komen maar had geen goede ‘vervanging’ voor mijn bedrijf en zoiets ‘kils’ als een voicemail is voor mij geen optie. Dat begreep ie goed. Logisch want we kennen elkaar 5 jaar en vanaf dag 1 hebben we een klik en wat is dan fijner om ‘je kind’ (want gek genoeg is het dat wel) in vertrouwede handen te leggen. Voor mijn bedrijf – en alle mensen die zouden gaan bellen – werd dus goed gezorgd.

Onze lieve vriend Frits bood zijn ‘boshuisje’ nabij Enschede aan als ‘herberg’ waar we even mochten vertoeven in alle rust. Dus ff geen telefoon, geen werkende en bellende echtgenoot – Pieter ging overdag terug naar huis om daar te werken – en alleen maar wandelen, voor me uitstaren, puzzelen en lezen afgewisseld met grote onrust, zo nu en dan een paniekaanval en rusteloze periodes. Allemaal op weg naar herstel bleek achteraf maar dat weet je dan nog niet natuurlijk.

Pffff het was wel ff ‘hard werken’ om dat harde werken los te laten maar het is me gelukt. Ik kwam er – met de nodige hulp – gelukkig achter dat ik zélf degene ben die ervoor kan zorgen dat ik duurzaam kan blijven ondernemen. Hoe? Door in eerste instantie goed voor mezelf te zorgen in de wetenschap dat ik dán pas goed voor anderen kan blijven zorgen. Dat houdt in dat ik voor mezelf ga toegeven dat er grenzen zijn aan mijn ‘kunnen’, aan mijn ‘er voor die ander zijn’, en aan het aantal uren in een dag en het aantal werkdagen in een jaar. Oftewel er zullen vrije weekenden komen net als zo nu en dan vakantie. Ik zal gewoon in juni bij de afstudeerceremonie van zoon Niek in Lissabon zijn – Corona volente. Driving Home for Christmas werd een hele letterlijke dit jaar. Ik kwam in mijn eigen ‘home’ het nodige achterstallige onderhoud tegen en heb het enorme geluk dat ik ‘op tijd’ kon gaan ‘klussen’. Ik kan echt zeggen met een prachtig resultaat. Dat resultaat bestaat uit een goed inzicht in mijn eigen belastbaarheid en een goede collegiale samenwerking waardoor ik – als ik zelf niet degene kan zijn die de uitvaart begeleidt – weet dat ik er goed gezorgd wordt voor mensen die me nodig hebben. Daarnaast – en open deur natuurlijk- besef ik nu als geen ander dat ik ook maar een mens ben. Met mijn gevoeligheden en bijbehorende emoties die zo nu en dan ‘bevrijd’ moeten worden en dat kan alleen maar als er even tijd is voor mezelf en degenen die me zo lief zijn.

De Tubantia kopte 5 jaar geleden “ik laat ook wel eens een traan” in haar rubriek ‘Het roer om’ en dat bleek een understatement …. Al met al ben ik in deze periode van het jaar  – waarin soms kilo’s ongemerkt aan je heupen blijven plakken –  een paar kilo lichter geworden. Opgelucht en bevrijd van het ‘juk’ wat ik onbewust boven mezelf en mijn bedrijf heb gehangen denkende dat ik het wel zou kunnen blijven dragen…Ergens kwam de kreet voorbij die zo dit goed verwoordt: “Zelfstandig zijn betekent niet dat je alles zelf moet doen”…. En zo is het!

Ik wens iedereen dezelfde zelfbevrijding en lichtheid die ik gevonden heb aan het einde van een bizar maar ook zeker bijzonder jaar. En ik gun iedereen het bereiken van haar of zijn bestemming. Dat is de mooiste plek waar je kunt zijn en weet je? Die plek is dichterbij dan je denkt en zit in jezelf.